Si de re disceptari oportet, nulla mihi tecum, Cato, potest esse dissensio.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Tanta vis admonitionis inest in locis; Duo Reges: constructio interrete. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Hoc tu nunc in illo probas. Restinguet citius, si ardentem acceperit. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Tuum credibile? Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam.

Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio. Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus. Bork Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum.

Bork: Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias;
Quonam modo?: Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus.
Bork: Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus.
Quis negat?: Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.

Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba.

Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas.

Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim?

His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent.
Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere.
Causa autem fuit huc veniendi ut quosdam hinc libros promerem.
Sed fortuna fortis;
Non modo carum sibi quemque, verum etiam vehementer carum esse?
Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus.

Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Quod cum dixissent, ille contra. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Qui enim voluptatem ipsam contemnunt, iis licet dicere se acupenserem maenae non anteponere.

Ratio ista, quam defendis, praecepta, quae didicisti, quae probas, funditus evertunt amicitiam, quamvis eam Epicurus, ut facit, in caelum efferat laudibus.

Et summatim quidem haec erant de corpore animoque dicenda, quibus quasi informatum est quid hominis natura postulet.
Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet.
Sed tu istuc dixti bene Latine, parum plane.
Quare attende, quaeso.

[lorem ipsum: loripsum.net]